Nee dat is geen spelfout! Het gebeurt niet elke dag dat je in een kleine zaal een band ziet die duidelijk de ambitie uitstraalt om ooit stadions te vullen. Gans is zo’n band en we zagen hen in de AB Club.
In het voorprogramma mocht Max Forage, de band van Max Winters, een goed half uur komen spelen. Ze laten graag in het midden waar ze vandaan komen, want de bio vermeldt slechts “het platteland”.
Ook het artwork van de in eigen beheer uitgebrachte platen toont weiden met ochtenddauw of een paard in een veld. Nochtans klonk niets daarvan door in de muziek, want die stond veraf van folklore of country.
We moesten eerder denken aan Joy Division, wanneer de basgitaar een stevig ritme in de song stak, of aan The Pixies, wanneer alle gitaren samen klonken en de gitariste de backing vocals zong. Mooie referenties, en ze waren terecht.
Voor Gans was de kleine zaal van de AB Club niet uitverkocht, maar wie er was, was al op voorhand fan. Er hing een opgewonden sfeer in de zaal, en het trio dreef die nog wat op door vanaf het begin vol enthousiasme een rotvaart in het optreden te zetten.
Over de bak met elektronica links op het podium hing de vlag van het Black Country, een zwarte ketting over een hoekige driekleur van zwart, wit en rood. Ze komen uit deze verarmde industriële streek nabij Birmingham en dragen dat trots uit.
We schrijven wel degelijk trio, want er werd aangekondigd dat saxofonist en dwarsfluitist Tommy Lawther nu lid van de band genoemd mocht worden. Dit was zijn eerste optreden in officiële hoedanigheid. Naast zijn blaasinstrumenten had hij ook enkele kleine elektronische instrumenten bij zich die de elektronica van Thomas Rhodes aanvulden.
Die leidde de meeste songs in met een lijntje synthesizer dat dikwijls nog het meest deed denken aan DAF, het elektroduo uit de jaren tachtig. Maar Rhodes speelde daar bassen over, en wisselde met drummer en maat Euan Woodman af om te zingen.
Die kwam een paar keer van achter zijn drumstel om een circle pit te organiseren. Heel hard moest hij niet aandringen, het publiek draaide maar al te graag enkele rondjes. De twee mannen in het publiek die met hun dure camera’s alles stonden te filmen werden er wat zenuwachtig van. Ook op het podium stonden veel camera’s opgesteld. Elke hoek werd gearchiveerd voor hergebruik op sociale media.
Er waren nieuwe songs, en Rhodes leek zich er bijna voor te verontschuldigen. Nochtans staken die zeker niet af tegen het bekendere werk. In God Is a Stranger waren we weg van dat stemmige stukje saxofoon, en ook bij STEP-PSYCHOSIS viel de saxofoon op. Het leek erop dat het nieuwe bandlid zeker geen bijrol zou spelen.
Het laatste nummer was onze favoriet. THIS PRODUCT werd gebracht in een lang uitgesponnen acidtechnoversie. De drummer profiteerde ervan om te stagediven, en was ook netjes op tijd terug om het tweede deel van de song mee te drummen. Het dreef het nummer richting trance en zorgde voor een zinderende finale.